Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-04-04T17:41:47+02:00
Krajobraz. :

Jest dużo mozaikowości i różnorodności siedlisk odpowiada za to bardzo wysoki stopień różnorodności biologicznej. O wiele większy udział starodrzewów to przetrwanie wielu leśnym gatunkom ptaków . Jest różnorodna , bogata i oryginalna flora. Obszary te są cechowane tym , że najmniejszy udział starodrzewów i jednocześnie największa powierzchnia drzewostanów jest zmieniona .Krajobrazy borów sosnowych tworzą bardzo małe płaty w odrębie wysoczyn morenowych . Najwięcej na powierzchni zajmują bory czerniocowe z bielamicowymi .

Przepraszam , ale tylko tyle wiem . Jeśli o to chodziło to ciesze się , że pomogłam :))
1 2 1
2010-04-04T17:59:57+02:00
OPIS OBSZARU

Obszar obejmuje polską część Puszczy Białowieskiej w granicach zwartego kompleksu leśnego. Dominujący i najbardziej typowy krajobraz tego obszaru stanowią płaskie równiny gliniastej moreny dennej (40,5% powierzchni, 145-165 m n.p.m.), gdzie przeważają gleby brunatne, płowe i opadowo-glejowe, pokryte lasami liściastymi, głównie grądami. Silny związek przestrzenny z łęgami i torfowiskami jest przyczyną przewagi wilgotnych lasów grądowych. Dużej mozaikowości i różnorodności siedlisk odpowiada wysoki stopień różnorodności biologicznej oraz duży udział starodrzewów i drzewostanów naturalnych. 17,5% pow. tworzą lasy łęgowe, głównie jesionowo-olszowe, zajmujące podmokłe dolinki z czarnymi ziemiami, glebami murszowymi i glejowymi, z okresowym lub stałym ciekiem. Większe płaty łęgów znajdują się we wszystkich większych dolinach rzecznych: Narewki, Hwoźnej, Łutowni, Leśnej. Zatorfione fragmenty dolin rzecznych oraz zabagnione obniżenia terenu, o genezie wytopiskowej, stanowią siedliska subborealnych świerczyn na torfie, brzezin bagiennych oraz bagiennych lasów sosnowo-brzozowych i olsów. Wylesione i użytkowane rolniczo fragmenty dolin rzecznych i innych podtopionych obniżeń są obecnie pokryte szuwarami trzcinowymi i turzycowymi, łąkami wilgotnymi i ziołoroślami, rzadziej łąkami kośnymi. Wzdłuż dawnych koryt rzecznych i starorzeczy występują zaroślowe zbiorowiska wierzbowe. Krajobrazy grądów ciepłolubnych i borów mieszanych, na piaszczysto-żwirowych wzgórzach i falistych terenach moreny ablacyjnej, stanowią drugą co do wielkości jednostkę krajobrazową w Puszczy (30,7% pow.). Są to obszary wododziałowe (160-190 m n.p.m.), wyniesione przeciętnie 10-15 m ponad przyległe tereny moreny dennej. Obszary te charakteryzuje dominacja mezotroficznych odmian gleb brunatnoziemnych przy znaczącej obecności gleb bielicoziemnych. Głębokie zaleganie wód gruntowych i stosunkowo niewielkie zróżnicowanie warunków siedliskowych jest powodem znacznej homogeniczności krajobrazów. Występują tu również reliktowych odmiany eutroficznych grądów wysokich i świetlistych dąbrów.
Zbiorowiska leśne charakteryzuje występowanie bogatej i oryginalnej flory. Na obrzeżach lasów i terenach otwartych są obecne murawy kserotermiczne z zespołami rzadkich i chronionych gatunków roślin. Są to krajobrazy stosunkowo najbardziej przekształcone w Puszczy. Towarzyszy im rozbudowana sieć komunikacyjna, obecność nasypów drogowych i kolejki leśnej oraz żwirowni. Obszary te cechuje najmniejszy udział starodrzewów i jednocześnie największa powierzchnia drzewostanów zmienionych. Oligotroficzne krajobrazy borów sosnowych na równinach piasków eolicznych i wydmach tworzą niewielkie płaty w obrębie wysoczyzn morenowych (11,3% pow.). Największą powierzchnię zajmują wilgotne bory czernicowe z glebami bielicowymi i glejobielicami. Na siedliskach świeżych i na wydmach występują sosnowe bory brusznicowe, sporadycznie bory chrobotkowe. W obniżeniach międzywydmowych i w nieckach deflacyjnych z płytkimi torfami wysokimi, obecne są bory bagienne, rzadziej bezleśne torfowiska wysokie.
4 2 4