Odpowiedzi

2010-03-30T20:34:41+02:00
Wiele wieków (możliwe, że tysiącleci) przed historią zawartą w Eragonie jeden z elfów przypadkowo zabił smoka. Spowodowało to wybuch wojny pomiędzy tymi dwiema rasami, trwającej do czasu, aż elf zwany Eragonem odnalazł smocze jajo, z którego wykluł się dla niego smok. Obaj zostali wielkimi przyjaciółmi oraz ambasadorami pokoju pomiędzy smokami i elfami. Wtedy też rzucono czar, który sprawił, że smok może wykluć się ze swego jaja wtedy gdy zostanie dotknięte przez człowieka lub elfa, który jak wierzą będzie najlepiej do niego (lub niej) pasował. Dzięki temu zaklęciu smoki obdarzyły elfy darem nieśmiertelności.

Gdy smok się wykluje i dotknie swego Jeźdźca po raz pierwszy, pozostawia srebrny znak Gedwëy Ignasia na ręce Jeźdźca. Dzięki temu między nimi tworzy się szczególna więź, która łączy ich dusze na podstawowym poziomie na całe dalsze życie. Ta więź łagodzi temperament smoka i daje mu dar mowy. Jeździec zaś zostaje obdarzony niemal wiecznym życiem i wielkimi mocami magicznymi.

Gdy ten potężny czar został rzucony pierwszy raz, dotyczył tylko smoków i elfich Jeźdźców. Ludzie dołączyli do Jeźdźców później, przez co czar nie działa na nich tak mocno jak na elfy. Otrzymują jednak nienaturalnie długie życie, a ich ciało przemienia się, czyniąc ich silniejszymi, zwinniejszymi, bardziej sprawnymi umysłowo. Mogą widzieć na dalekie dystanse oraz w ciemności. W wyniku tej przemiany ludzie stają się podobni do elfów (np. mają spiczaste uszy).

Początkowo Smoczy Jeźdźcy mieli pilnować pokoju między obiema rasami. Jako że słynęli na całym świecie, ich rady były często słuchane i poważane. Tam, gdzie Smoczy Jeźdźcy władali ziemią, panował rozkwit oraz powstawały wielkie miasta. Więź ze smokami sprawiała, że wzrastali w mocach magicznych i sile fizycznej. Te zdolności sprawiły, że po wielu latach treningu i ćwiczeń stawali się najpotężniejszymi magami i wojownikami.

Młodych Jeźdźców i smoki poddawano wymagającym treningom fizycznym i umysłowym pod okiem ich mistrzów do czasu, aż sami nauczyli się odpowiednio używać swoich mocy. Okres nauki Jeźdźca trwał zazwyczaj dwie dekady, lecz był przez nich samych kontynuowany przez całe życie aż do śmierci. Jeźdźcy posiadali też specyficzną więź telepatyczną ze swoim smokiem, która stawała się szczególnie przydatna w trakcie walk. Miecze, którymi posługiwali się Jeźdźcy, wykute przez elfią kowalkę były bardzo ostre i niemal nie do złamania. Zazwyczaj miały ten sam kolor, co smok, często ozdabiano je drogocennymi klejnotami. Np. Jeździec smoka o zielonych łuskach w swym mieczu będzie miał szmaragd. Te wspaniałe klejnoty spełniają dwa zadania: oprócz docenienia swego smoka, przechowują zapasy mocy, którą Jeździec może wykorzystać później.

Ponad wiek temu Galbatorix - Smoczy Jeździec, który niemal stracił zmysły po śmierci swego smoka - wywołał rebelię, która zniszczyła Jeźdźców i zakończyła ich pokojowe rządy. Razem z innym Jeźdźcem Morzanem, porwał czarnego smoka Shruikana, zabijając wpierw jego prawdziwego Jeźdźca i za pomocą czarnej magii zmusił go do służenia sobie. W ostatecznej walce Galbatorix pokonał podstępem przywódcę Smoczych Jeźdźców Vraela i za pomocą swych mocy został królem Imperium.