Odpowiedzi

2010-04-08T15:42:06+02:00
Wisława Szymborska. Cebula.

Co innego cebula.
Ona nie ma wnętrzności.
Jest sobą na wskroś cebula,
do stopnia cebuliczności.
Cebulasta na zewnątrz,
cebulowa do rdzenia,
mogłaby wejrzeć w siebie
cebula bez przerażenia.

W nas obczyzna i dzikość
ledwie skórą przykryta,
inferno w nas interny,
anatomia gwałtowna,
a w cebuli cebula,
nie pokrętne jelita.
Ona wielekroć naga,
do głębi itympodobna.

Byt niesprzeczny cebula,
udany cebula twór.
W jednej po prostu druga,
w większej mniejsza zawarta,
a w następnej kolejna,
czyli trzecia i czwarta.
Dośrodkowa fuga.
Echo złożone w chór.

Cebula, to ja rozumiem:
najnadobniejszy brzuch świata.
Sam się aureolami
na własną chwałę oplata.
W nas - tłuszcze, nerwy, żyły,
śluzy i sekretności.
I jest nam odmówiony
idiotyzm doskonałości.


Cebula”
Podmiotem zainteresowań poetyki jest tytułowa cebula. Jej opis utrzymany jest w tonie humorystycznym, źródłem humoru jest błahy temat i oryginalny język. Poetyka przedstawia jednorodność i prostotę cebuli, jej nieskomplikowaną budowę i wygląd.

Cebula służy jako pretekst do rozważań na temat natury człowieka. Następują wręcz śmieszne groteskowe porównania człowieka do cebuli. W przeciwieństwie do cebuli człowiek jest pełen sprzeczności i zagadek. Skomplikowany jest nawet pod względem anatomii. Poetka tylko pozornie krytykuje niedoskonałości człowieka, który jest zagadką, zderzeniem przeciwieństw, a przecież jest niepowtarzalny.
16 1 16