Odpowiedzi

2009-11-03T15:14:23+01:00
Biegun Północny 90(stopni)
Koło podbiegunowe Północne 66 (stopni) 33 (minuty)

Zwrotnik raka 23(stopnie) 27(minut)

Zwrotnik Koziorożca 23(stopnie) 27(minut)

Koło podbiegunowe południowe 66 (stopni) 33 (minuty)

Biegun Południowy 90(stopni)
54 4 54
2009-11-03T15:15:26+01:00
Ziemia, tak jak pozostałe planety Układu Słonecznego, wykonuje ruch obiegowy dookoła Słońca. Ruch ten odbywa się po orbicie zbliżonej kształtem do elipsy. Pełny obieg Ziemi dookoła Słońca trwa 365 dni 5 godzin 49 minut 9 sekund, czyli rok. Ziemia obiega Słońce ze średnią prędkością 30 km/sek. Ruch obiegowy Ziemi, tak jak jej obrót wokół własnej osi, odbywa się z zachodu na wschód.
W ciągu całego roku oś Ziemi zachowuje stałe nachylenie do płaszczyzny orbity wynoszące 66° 33’, nie zmienia się również jej kierunek. Stałe położenie osi ziemskiej powoduje zmianę oświetlenia różnych części Ziemi w ciągu roku, co jest przyczyną:

– zmian wysokości Słońca nad horyzontem w momencie górowania, w ciągu roku – im wysokość Słońca jest wyższa, tym ilość dostarczanego ciepła na jednostkę powierzchni jest większa. Przy małej wysokości Słońca zwiększa się oświetlana powierzchnia i energia cieplna ulega rozproszeniu;

– występowania termicznych pór roku zależnych od zmian wysokości Słońca nad horyzontem w momencie górowania; – zmian miejsc wschodu i zachodu Słońca w ciągu roku;

– zmian długości trwania dnia i nocy w zależności od astronomicznej pory roku;

– występowania zjawiska dnia i nocy polarnej na obszarach podbiegunowych;

– strefowości oświetlenia Ziemi powodującej strefowość klimatyczną, glebową i szaty roślinnej.
Równonoc wiosenna – 21 III – pierwszy dzień astronomicznej wiosny na półkuli północnej i pierwszy dzień astronomicznej jesieni na półkuli południowej. W dniu równonocy wiosennej Ziemia oświetlona jest przez Słońce w charakterystyczny sposób, a mianowicie:

– osią symetrii oświetlenia jest równik, stąd półkula północna jest tak samo oświetlona jak półkula południowa;

– w momencie górowania Słońce jest w zenicie nad równikiem – widoczne pod kątem 90°;

– wysokość Słońca nad horyzontem w momencie górowania zmniejsza się w miarę oddalania od równika o kąt szerokości geograficznej;

– na biegunach w momencie południa słonecznego Słońce widoczne jest na linii horyzontu – jego wysokość wynosi 0°;

– granica między dniem i nocą przechodzi przez bieguny;

– na całej Ziemi występuje zrównanie długości dnia z długością nocy – trwają po 12 godzin.

W dniu równonocy wiosennej dla wszystkich punktów na Ziemi szerokość geograficzną obliczamy według wzoru: φ = 90° – h (wysokość Słońca nad horyzontem w momencie górowania). Natomiast wysokość Słońca w południe obliczamy według wzoru h = 90° – φ.

Dzień równonocy wiosennej kończy noc polarną na biegunie północnym, na którym od tego dnia rozpoczyna się dzień polarny, na biegunie południowym jest odwrotnie. Od dnia 21 marca rozpoczyna się wzrost intensywności oświetlenia półkuli północnej oraz zmniejsza się oświetlenie półkuli południowej.
Przesilenie letnie – 22 VI – pierwszy dzień astronomicznego lata na półkuli północnej i astronomicznej zimy na półkuli południowej. Oświetlenie Ziemi w dniu przesilenia letniego cechują:

– brak symetryczności oświetlenia półkuli północnej i południowej (lepiej oświetlona jest półkula północna);

– w momencie górowania Słońce jest w zenicie nad zwrotnikiem Raka;

– na północ i południe od zwrotnika Raka wysokość górowania Słońca nad horyzontem maleje;

– na półkuli północnej wysokości Słońca nad horyzontem w momencie górowania są większe niż na półkuli południowej;

– na półkuli północnej dzień jest dłuższy niż noc wydłuża się wraz ze wzrostem szerokości geograficznej;

– na półkuli południowej noc jest dłuższa od dnia, którego długość skraca się wraz ze wzrostem szerokości geograficznej;

– długość dnia jest równa długości nocy tylko na równiku;

– na północ od równoleżnika 66° 33’ N do bieguna północnego występuje dzień polarny, tj. dzień trwający dłużej niż 24 godziny;

– nad biegunem północnym Słońce w południe krąży nad linią horyzontu na wysokości 23° 27’;

– na południe od równoleżnika 66° 33’ S aż po biegun południowy występuje noc polarna, czyli noc trwająca dłużej niż 24 godziny;

– granica między dniem i nocą przebiega od koła podbiegunowego północnego do koła podbiegunowego południowego.

W dniu przesilenia letniego na półkuli północnej większe wysokości Słońca nad horyzontem oraz dłuższy dzień powodują, że otrzymuje ona więcej energii słonecznej, jest zatem cieplejsza – okres lata. Przeciwieństwem jest półkula południowa, gdzie Słońce świeci w południe na niższych wysokościach, a dzień jest krótszy od nocy – okres zimy. Wysokość Słońca w momencie górowania obliczamy z zastosowaniem wzoru h = (90° – φ) ±23° 27’, przy czym:

– dla wszystkich punktów położonych na północ od zwrotnika Raka dodajemy wartość 23° 27’, ponieważ o tyle stopni na północ od równika przesunęło się miejsce, gdzie Słońce w południe świeci w zenicie. Zatem o tyle stopni zwiększa się wysokość Słońca w południe we wszystkich punktach Ziemi położonych na północ od miejsca zenitu Słońca;

– dla wszystkich punktów położonych na południe od równika odejmujemy wartość 23° 27’, ponieważ o tyle stopni zmniejszyło się oświetlenie południowej części Ziemi w wyniku przesunięcia osi symetrii oświetlenia z równika w kierunku północy. Szerokość geograficzną poszczególnych miejsc liczymy analogicznie, posługując się wzorem

φ = (90° – h) ± 23° 27’.

Równonoc jesienna – 23 IX – pierwszy dzień astronomicznej jesieni na półkuli północnej i pierwszy dzień astronomicznej wiosny na półkuli południowej. Położenie Ziemi w jej ruchu dookoła Słońca jest identyczne jak w dniu równonocy wiosennej. Identyczne jest również jej oświetlenie. Inna natomiast jest sytuacja na biegunach – na biegunie północnym rozpoczyna się noc polarna, na południowym dzień polarny. Od dnia równonocy jesiennej do przesilenia zimowego systematycznie zwiększa się oświetlenie półkuli południowej i zmniejsza półkuli północnej.

Przesilenie zimowe – 22 XII – pierwszy dzień zimy na półkuli północnej i pierwszy dzień lata na półkuli południowej. W dniu przesilenia zimowego Słońce świeci w zenicie na zwrotniku Koziorożca. Tak jak w dniu przesilenia letniego półkule północna i południowa nie są oświetlone tak samo. W dniu przesilenia zimowego półkula południowa jest oświetlona tak jak półkula północna w czasie przesilenia letniego. Natomiast półkula północna przyjmuje wszystkie cechy oświetlenia półkuli południowej z dnia 22 czerwca.

Podobne „odwrócenie” wzorów (φ = 90° – h ± 23° 27’; h = 90° – φ ± 23° 27’) stosujemy przy obliczaniu szerokości geograficznej punktu na podstawie pomiaru wysokości Słońca w momencie górowania i obliczaniu wysokości Słońca dla miejsc o znanej szerokości

geograficznej, tzn.

– dla wszystkich punktów położonych na północ od równika odejmujemy wartość 23° 27’;

– dla wszystkich punktów położonych na południe od zwrotnika Koziorożca dodajemy wartość 23° 27’.
Zróżnicowana w ciągu roku wysokość Słońca nad horyzontem w momencie górowania na różnych szerokościach geograficznych, wynikająca ze stałego położenia osi ziemskiej, jest podstawą wydzielenia stref oświetlenia Ziemi.




Szerokość

geografi czna Wysokość Słońca w południe 21 III Wysokość Słońca w południe 22 VI Wysokość Słońca w południe 23 IX Wysokość Słońca w południe 22 XII
Biegun północny 90° N 0° 23° 27’ 0° –


Koło podbiegunowe

północne 66° 33’ N 23° 27’ 46° 54’ 23° 27’ 0°
Zwrotnik Raka 23° 27’N 66° 33’ 90° 66° 33’ 43° 06’
Równik 0° 90° 66° 33’ 90° 66° 33’
Zwrotnik Koziorożca 23° 27’ S 66° 33’ 43° 06’ 66° 33’ 90°


Koło podbiegunowe

południowe 66° 33’ S 23° 27’ 43° 06’ 23° 27’ 46° 54’
Biegun południowy 90° S 0° – 0° 23° 24’


Tab. Wysokość Słońca w południe na różnych szerokościach geograficznych

Zróżnicowanie warunków oświetlenia układa się strefowo, przy czym granice stref wyznaczają zwrotniki i koła podbiegunowe. Biorąc pod uwagę dwie skrajne wysokości Słońca w południe, tj. 90° i 0°, na Ziemi wyróżnia się pięć stref oświetlenia:

– międzyzwrotnikową – w której Słońce góruje w zenicie dwa razy w roku, a na każdym ze zwrotników raz w roku. Zwrotnik Raka i Koziorożca stanowią granicę tej strefy, ponieważ na północ lub południe od nich Słońce nigdy nie osiąga zenitu. Różnice długości dnia i długości nocy w ciągu roku są niewielkie. Na zwrotnikach sięgają tylko 2 godzin i zmniejszają się wraz z szerokością geograficzną, tak że na równiku dzień i noc trwają zawsze po 12 godzin. Duże wysokości Słońca nad horyzontem oraz wyrównana długość dnia decydują o dużej ilości ciepła, dlatego strefa ta nazywana jest również strefą gorącą. Strefa międzyzwrotnikowa obejmuje ok. 40% powierzchni Ziemi;

– dwie strefy podbiegunowe – obejmujące na obu półkulach obszary od kół podbiegunowych do biegunów. Granice tych stref wyznaczane są przez koła podbiegunowe – tylko w tych strefach występuje zjawisko dnia i nocy polarnej. Czas trwania dnia lub nocy polarnej wzrasta w kierunku biegunów, tak że na biegunie trwają one po pół roku. W strefach podbiegunowych wysokości Słońca są niewielkie, co powoduje rozproszenie promieni słonecznych, a tym samym niższą temperaturę. Z tego względu strefy podbiegunowe nazywane są również strefami zimnymi;

– dwie strefy umiarkowane – położone są na obu półkulach między zwrotnikami a kołami podbiegunowymi. Słońce nigdy nie góruje tu w zenicie, nigdy również dzień lub noc nie trwa dłużej niż 24 godziny. Różnice między długością dnia i nocy rosną wraz ze wzrostem szerokości geograficznej. Duże różnice wysokości Słońca w momencie górowania między latem i zimą oraz duże zróżnicowanie długości dnia, zależnie od pory roku, powodują duże różnice temperatur. W żadnej innej strefie oświetlenia nie ma tak wyraźnie zaznaczonych termicznych pór roku. Termicznie są to strefy umiarkowane.
45 2 45
a róik?
równik\
co tak dużo bez przesady :{
WIKIPEDIE ODPALIŁ BRAWa
da sie robić kopjuj wklej