Odpowiedzi

2010-04-09T13:44:30+02:00
Jako młody chłopiec Cezary mieszkał wraz z rodzicami w Baku, gdzie zastał ich wybuch I wojny światowej. Ojciec opuścił dom, by wziąc udział w walkach. Cezary został z matką. W 1917r. do Bamu dotarła rewolucja komunistyczna. Młody Baryka stał się jej wielkim, bezkrytycznym entuzjastą. Z czasem jego stosunek do radykalnego przewrotu społeczno-politycznego uległ zmianie pod wpływem rewolucyjnej rzeczywistości. Ogrom nieszczęśc, zbrodnie popełniane na niewinnych, chaos, niesprawiedliwośc obudzily w Cezarym krytycyzm wobec komunistycznych praktyk. Sam musiał się im poddac, został porwany w wir wydarzeń, na własnym ciele odczuł,,zmiany":głód, nędzę, utratę matki, wcielenie do armii ormiańskiej. Przełom nastąpił, kiedy Cezary zobaczył zwłoki młodej ormiańskiej dziewczyny. Wtedy bohater zrozumiał, że rewolucja to jedna z wielu ludzkich zbrodni, a rewolucyjne starcia nie różnią się niczym od wszelkich innych walk, zwyciężają silni, giną słabi. W wyimaginowanym dialogu, który Baryka toczy z Ormianką padają słowa ,,nędzny tchórzu! mężczyzno który się boisz silniejszego od siebie mężczyzny!". Mimo tych doświadczeń Cezary był nadal zwolennikiem komunizmu teoretycznego. Godził się z samą ideą i załozeniami jej zwolenników, potępiał natomiast metody ich wprowadzenia w życie. Ten światopogląd próbował zmienic ojciec bohatera który odnalazł się w chaosie wojennych wydarzeń. Chciał obudzic w synu duszę Polaka, starał się wzbudzic w nim patriotyzm w stosunku do ojczyzny, która staneła u progu niepodległości. Wraz z synem postanowił wrócic do Polski.W drodze opowiedział synowi o szklanych domach, stworzył mit kraju pełnego dobrobytu, w którym panują porządek i sprawiedliwośc, nie ma nędzy, ludzie żyją w godnych warunkach, wiodą spokojną i godną egzystencję. Niestety Cezary nie znalazł w Polsce ani śladu faktów z ojcowskiej historii. Wrucił do kraju sam, ojciec zmarł w drodze. Młody człowiek czuł się obco w nowym kraju, którego nie uważał jeszcze za swoją ojczyznę. Dopiero przyjażń z Szymonem Gajowcem a potem udział w wojnie polsko- rosyjskiej wzmocniły nieco jego związki z Polską. Po wojnie wraz z Hipolitem, któremu uratował zycie, Cezary pojechał do Nawłoci, rodzinnego majatku przyjaciela, prawdziwej enklawy polskiego ziemiaństwa. Szlachta żyła tu w dostatku, lecz gopodarze byli pozbawieni jakichkolwiek wartości etycznych, moralnych czy patriotycznych. Jedynymi rozrywkami szlachty były zabawy, polowania i bezustanne ucztowanie. Po pobycie w Nawłoci wrócił do Warszawy, gdzie wziął udział w dyskusjach na temat kształtu ustrojowego młodego państwa polskiego. Ciągła weryfikacja narodowych mitów, szamotanie między różnymi koncepcjami ustrojowymi powodują, że w osobie Cezarego można doszukac się symbolicznego ukazania ,,polskiego losu".