Odpowiedzi

2010-04-12T17:33:54+02:00
Nazwa "myślenie werbalne" nie tyle oznacza czynność,
co jej odbiór [czynności] przez odbiorcę, w tym nadawcę [sprzężenie
zwrotne, które powoduje, że nadawca otrzymuje jakiś tekst wypowiedziany
przez siebie jako element niezależny/obcy i staje się jego odbiorcą].
Natomiast nazwa "myślenie niewerbalne" nie powinna być ograniczona do
bodźców niewerbalnych z racji tego, że podobnie jak powyżej o
niewerbalności decyduje odbiór [cecha] wyników, a nie sam sposób, czy
przedmiot "myślenia". Opisując proces myślenia jako werbalny i
niewerbalny opisuje się go z punktu widzenia
społecznego/humanistycznego, a nie z punktu widzenia samej cechy
procesu.

Czynności instynktowne są wrodzonym sposobem zachowania w określonych sytuacjach życiowych. Są one sterowane przez centralny system nerwowy poza sferą świadomości w sposób zakodowany genetycznie. Do wywołania i właściwego przebiegu czyności instynktownej niezbędne są określone bodźce kluczowe. Szelest lub drapanie pobudzają kota do szukania i polowania na zdobycz. Zarówno ćwiczenie, jak i doświadczenie wpływają w życiu kotów na sposób zachowania. Ich rozwój cechuje wzrastająca zręczoność. Do czynności instynktownych dołącza się postępowanie wyuczone, czyniąc kota zdolnym do różnorodnych osiągnięć.

Świadomość to stan psychiczny, w którym jednostka zdaje sobie sprawę ze zjawisk wewnętrznych, takich jak własne procesy myślowe, oraz zjawisk zachodzących w środowisku zewnętrznym i jest w stanie reagować na nie (somatycznie lub autonomicznie). Zwykły stan czuwania.

Przez pojęcie "świadomość" można rozumieć wiele stanów - od zdawania sobie sprawy z istnienia otoczenia, istnienia samego siebie, aż do świadomości istnienia swojego życia psychicznego. W tym pierwszym przypadku świadomość możemy przypisać niektórym zwierzętom, świadomość samego siebie posiadają najprawdopodobniej szympansy, wreszcie świadomość swojego życia psychicznego - samoświadomość - jest, zdaniem niektórych, właściwa tylko ludziom. Istnieje zapewne wiele koncepcji starających się wyjaśnić jak te różne świadomości mogą być realizowane. Oto propozycja biologistyczna:

Świadomość otoczenia (czyli czujność) może być pewnego rodzaju odwzorowaniem cech środowiska w umyśle człowieka lub zwierzęcia. Świadomość samego siebie to rodzaj reprezentacji swojego organizmu na tle reprezentacji środowiska. Taką świadomość stwierdzono u szympansów, po zaobserwowaniu faktu, że małpy te, gdy zaznaczono na ich twarzy plamę, starały się ja wytrzeć, gdy zobaczyły swe odbicie w lustrze. Podobną zdolność wykazują niemowlęta ludzkie około drugiego roku życia. Samoświadomość to, z kolei, wiedza o procesach jakie zachodzą między odwzorowaniami, czy też reprezentacjami umysłowymi.

Świadomość to obszar wspólny filozofii i psychologii w domenie tej dopatrywać się można początków psychologii jako nauki. Badaniami nad świadomością zajmuje się też kognitywistyka. Pierwszą szkołą psychologiczną była "klasyczna" psychologia świadomości Wundta (zob. strukturalizm), psychologia świadomości w wersji funkcjonalistycznej wyewoluowała z rozważań Franza Brentany i Williama Jamesa. Po okresie dominacji behawioryzmu, który wyrzucił z obszaru psychologii zagadnienia życia mentalnego, problem świadomości powrócił na nowo wraz z rozwojem kognitywistyki. Dociekania natury świadomości wspierane są teraz przez dane empiryczne pochodzące z badań z użyciem technik obrazowania mózgu.

Łaciński wyraz określający świadomość, „conscientia”, pochodzi od „con” – „z” i „scientia” – „wiedza”. „Conscientia” oznaczało wiedzę dzieloną z kimś, często wiedzę tajną, dzieloną pomiędzy konspiratorami, jednak w metaforycznym sensie oznaczać może „wiedzę dzieloną z samym sobą”, wskazując na intymny, dostępny jedynie dla doświadczającego, charakter świadomego doświadczenia. Z łacińskiej nazwy "conscientia" wywodzą się określenia świadomości w wielu językach europejskich, np. ang.: "consciousness", fr. "conscience", wł. "coscienza").