Odpowiedzi

2014-01-23T17:24:42+01:00
  Powstanie Zakonu Krzyżackiego związane jest z oblężeniem Akki w roku 1190, kiedy to niemieccy krzyżowcy utworzyli początkowo nieformalną wspólnotę, której celem była opieka nad rannymi i chorymi. Następnie cały tamtejszy szpital Najświętszej Marii Panny przy Domu Niemieckim w Jerozolimie został im przekazany przez księcia szwabskiego Fryderyka. Członkowie bractwa szpitalnego musieli odtąd składać śluby czystości, a zgromadzenie o charakterze zakonnym zostało zatwierdzone w 1191 przez papieża Klemensa III. Ten sam papież obdarzył potem zakon licznymi dobrami wokół miasta Akka. Stopniowo siła zgromadzenia rosła i przybywało mu coraz więcej członków. Dostrzeżono także znaczenie polityczne bractwa i już cesarz niemiecki Henryk IV, nadając mu terytoria na południu Włoch, pragnął przekształcić je w znaczącą siłę, wspierającą jego zamierzenia. Jednak po śmierci cesarza i klęskach krucjaty, rozpoczął się kryzys zakonu, powstrzymany dopiero przez czwartego Wielkiego Mistrza Hermanna von Salza. Jego ambitne posunięcia umocniły zakon i przysporzyły mu licznych możnych sprzymierzeńców - papieży i władców. Dzięki temu, zyskiwał coraz to nowe nadania w Palestynie, Cesarstwie Niemieckim i na terenie Włoch oraz liczne przywileje. Wzrastająca siła polityczna i ekonomiczna Krzyżaków była nieporównywalnie większa wobec konkurujących z nimi Joannitów i Templariuszy. Ambicje Wielkiego Mistrza skupiały się jednak głównie na utworzeniu niezależnego państwa krzyżackiego, co było istotne przede wszystkim ze względu na niestabilność sytuacji w Palestynie i konieczność znalezienia nowej siedziby dla zakonu. Początkowo jego działania skoncentrowały się na terenach Węgier, gdzie przychylnie przyjął ich król węgierski Andrzej II, jako wsparcie w obronie wschodnich ziem monarchii przed atakami Kumanów - koczowniczych plemion. Dość szybko jednak węgierski monarcha zdał sobie sprawę z faktycznej polityki zakonu i jego roszczeń terytorialnych, zwłaszcza po próbie uniezależnienia się od Węgier i przekazania nadanych ziem papieżowi jako jego lenno w 1225. Działania te doprowadziły do natychmiastowego wygnania Krzyżaków z Węgier. Dalsza historia zakonu wpisuje się już ściśle w historię Polski, od momentu zaproszenia Krzyżaków przez księcia Konrada Mazowieckiego w 1225
roku i osadzenia ich w miejscowości Nieszawa.