1. Porównaj nauki Jezusa z zasadami Judaizmu.
2. Święty Paweł z Tarsu.
3. Nowy Testament.
4. Prześladowanie pierwszych chrześcijan.
5. Edykt mediolański.
6. Podziały wśród chrześcijan.

P.S. Poproszę krótkie notatki do każdego punktu.

1

Odpowiedzi

Najlepsza Odpowiedź!
2010-02-19T20:33:20+01:00
1. Jezus nauczał, że główne zasady judaizmu nie wystarczą do otrzymania od Boga zbawienia. Nauczał o wejściu do Królestwa Bożego, ale tylko wtedy, gdy ludzie będą spełniać dobre uczynki i będą miłosierni.
2. Urodził się w mieście Tars, a wykształcenie zdobył w Jerozolimie. Przyjął chrzest w Damaszku i po tym przeszedł na chrześcijaństwo. wywarł ogromny wpływ na chrześcijaństwo, ponieważ nie głosił go tylko wśród Rzymian, ale także pośród innych plemion barbarzyńskich mieszkających na terenie Italii. Podczas prześladowań chrześcijan w Rzymie został uwięziony i skazany na śmierć poprzez ścięcie. Niedługo potem uznano go za świętego.
3.owy Testament, druga, następująca po Starym Testamencie, część Pisma Świętego. Obejmuje 4 ewangelie, w tym 3 ewangelie synoptyczne, Dzieje Apostolskie, listy: 14 Pawła, 2 Piotra, 1 Jakuba, 1 Judy, 3 Jana i Apokalipsę.

Powstał między połową I a połową II w. (pisarze chrześcijańscy z II w. znają już cały jego kanon) w językach aramejskim i greckim - zachował się wyłącznie w wersji greckiej. Najstarsze znane fragmenty odpisów pochodzą z II w. (tzw. papirusy J. Rynaldsa, A. Chester Beatty'ego, M. Bodmera), większe kodeksy z IV (Sinaiticus, Vaticanus) i V w. (Alexandrinus).
4. Na początku I w. po Chr. religie po­gańskie znalazły się w kryzysie, który jeszcze bardziej się pogłębił w dwóch następnych wiekach. W tym okresie nastąpił ogólny upadek moralności i kultury, a wyznawane kulty nie zaspo­kajały wewnętrznych potrzeb ludzi. To­warzyszyło temu wszystkiemu silne po­czucie bezsilności. Ludziom nie wystar­czała już świadomość istnienia jakichś bóstw, chcieli nawiązać z nimi kontakt. Świat antyczny potrzebował odnowy moralnej. Ludzie zastanawiali się także, co będzie z nimi po śmierci. W takiej sytuacji pojawia się na arenie dziejów świata chrześcijaństwo. Przynosi ze so­bą kult jedynego Boga i zbawienie do­konane przez jednorodzonego Syna Bo­żego. Myśl, że Bóg mógłby złożyć z sie­bie ofiarę po to, aby zbawić człowieka, była według pogańskich wierzeń czymś po prostu absurdalnym. Dlatego oskar­żano wyznawców Jezusa o pychę bez miary. Nie pojmowano istoty osobiste­go stosunku wiążącego chrześcijanina z Bogiem (Jn 3:16).

Większość form życia zbiorowego w tamtych czasach miała charakter reli­gijny i sprowadzała się do wspólnego składania ofiar bóstwom. Odmowa uczestnictwa we wspólnych modłach w sytuacji, w której Rzym dramatycznie potrzebował łaski bogów, musiała rozpa­lać niechęć pogan do chrześcijan. To da­wało podstawy do ich prześladowania.
5. Edykt mediolański, nazwa proklamacji zapewniającej swobodę religijną m.in. chrześcijanom, zainicjowana przez cesarza Konstantyna Wielkiego i cesarza Licyniusza w 313 w Mediolanie. Wynik zwycięstwa Konstantyna nad Maksencjuszem przy Moście Mulwijskim 28 października 312.

Edykt gwarantował chrześcijanom pełną wolność religijną (zakończenie prześladowań), zezwalał na przejście na chrześcijaństwo dotychczasowych wyznawców religii rzymskiej oraz zwracał Kościołowi wszystkie skonfiskowane świątynie i posiadłości. W tym samym roku edykt zaczął obowiązywać również na Wschodzie.

Równouprawnienie Kościoła chrześcijańskiego z pozostałymi religiami spowodowało, że podjął on intensywną pracę misyjną. Budowano liczne kościoły, niektóre z nich z polecenia cesarza Konstantyna (m.in. bazylika św. Piotra w Rzymie, bazylika św. Jana na Lateranie w Rzymie, Hagia Sophia w Konstantynopolu). Niedziela została uznana przez państwo za święty dzień odpoczynku, mimo że chrześcijanie stanowili nikłą mniejszość w państwie rzymskim.

Prestiż Kościoła nieustannie wzrastał w oczach opinii publicznej. Wysoki poziom etyczny członków gminy oraz szeroko świadczona dobroczynność zbliżała ubogie masy społeczne. Choć Konstanty ochrzcił się dopiero na łożu śmierci, chrześcijaństwo darzył głębokim szacunkiem, doceniał też uniwersalny charakter tej religii i jej znaczenie dla konsolidacji państwa. Kościół w zamian odwdzięczał mu się kreowaniem wizerunku cesarza jako idealnego władcy.
2 3 2